เมื่อเดือนที่แล้วกลับไปหาแม่ที่บ้านต่างจังหวัด
ห้องแถวชั้นเดียวที่มีหน้าบ้าน เป็นร้านตัดเสื้อสตรีเล็กๆ
และมีแม่เป็นเจ้าของร้าน
“งาน”ของแม่ที่ทำค้างอยู่ แขวนเรียงรายอยู่บนผนัง
ผมเห็นปฏิทินกระดาษ ถูกแขวนแทรก ปะปนอยู่ด้วย
เป็นปฏิทินกระดาษแข็งแบบที่ห้างร้านต่างจังหวัด
มักจะทำแจกกันในช่วงเทศกาลปีใหม่
ผมนับได้ 4 อัน
นี่ของร้านทอง
นั่นของร้านแว่น
โน่นของโรงพิมพ์
อีกอัน ก็อภินันทนาการจากคุณ สส.
“โห แม่….นี่งานเยอะขนาดต้องดูปฏิทิน 4 อันพร้อมกันเลยเหรอ”
ผมถามแม่แบบทีเล่น ทีจริง
เสียงแ่ม่ตอบกลับมา โดยที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากงานที่กำลังทำอยู่
“ปฺฎิทินหน่ะใช้อันเดียว ส่วนที่เหลือแขวนไว้เพราะ เป็นรูปในหลวง”
